12 augustus 2016

Vakantie in La Douce France

Afgelopen zaterdag kwamen we terug van vakantie. We hebben twee heerlijke weken doorgebracht in de Provence.

Op de heenweg hebben we overnacht in het kasteeltje waar we ook vorig jaar een nacht doorbrachten. We hadden het plan om na aankomst een rondje te fietsen in de omgeving, maar helaas begon het te regenen en onweren. Geen ideaal fietsweer, maar perfect weer om te haken. Ik had (heel) veel wol meegenomen en maakte een begin met de chique sjaal van Draad en praat.


De ochtend erna reden we door naar onze eindbestemming. We verbleven aan de rand van het dorpje Saint-Saturnin-Lès-Apt. De eerste dagen deden we rustig aan. Op dinsdag ging we naar de markt in het dorp en wandelden we door de mooie straatjes.


We beklommen ook de ruïne van het kasteel. Vanaf het pad naar het kasteel heb je een prachtig uitzicht over Saint-Saturnin-Lès-Apt.


We zaten in de buurt van Roussillon, een mooi rood dorpje. De uitstapjes maakten we vaak vroeg in de ochtend. In de meeste dorpjes is het dan nog niet zo druk en kun je nog makkelijk je auto kwijt.


Na een wandeling door het dorp zijn we naar Le Sentier des Ocres gelopen. Dit natuurgebied met prachtige rotsen grenst aan het dorp.


Aan het einde van de eerste week heb ik mijn eerste fietsrit in de Provence gemaakt. Eric had er in die eerste week al twee ritten op zitten, maar ik had me er nog niet toe kunnen zetten. Aangezien het al vroeg warm werd, zaten we voor 07.30 uur op de fiets. Vanuit ons huis ging het meteen bergopwaarts. Als je altijd in het vlakke Nederland rijdt, is dat best even wennen, maar het ging niet onaardig. Het was geweldig om bij opkomende zon door de bergen te rijden. Op onze route lag ook Gordes, een van de mooiste dorpen van Frankrijk. Om daar te komen, moet je wel een steile berg beklimmen. De enige berg die ik tot nu toe had beklommen, was de Amerongse berg en hoewel ik die berg de eerste keer ook niet heel makkelijk vond, was deze beklimming naar Gordes een ander verhaal. Het was een pittige klim met een stijgingspercentage van zo'n 5%, maar ik heb het gehaald.


Op 1 augustus vierden Eric en ik ons 20-jarig samenzijn. We zijn niet getrouwd, dus vieren we altijd de dag waarop we een relatie kregen.


's Avonds zijn we uit eten geweest bij restaurant La Fontaine in het dorpje Villars. Het restaurant is een aanrader als je daar een keer in de buurt bent.


Zoals ik al aan het begin schreef, had ik veel garen bij me. Veel te veel! Ik had van te voren plannen om veel te haken en te breien en had dan ook allerlei verschillende garens, haak- en breiboeken en naalden meegenomen. Van die plannen kwam niet zo veel terecht. Ik heb wel gehaakt, maar veel minder dan ik van tevoren had bedacht. Volgende keer neem ik dus iets minder spullen mee.

De chique sjaal van Draad en praat is vergevorderd en bijna af. Ook haakte ik een boodschappennetje volgens het patroon van Lossen & Vasten. Het tasje viel minder groot uit dan ik had gedacht, maar was prima voor boodschappen bij de bakker en groenteboer.


Ons vakantiehuis lag zo'n 46 km van de Mont Ventoux. Voor wielrenners een indrukwekkende berg om te beklimmen. Aangezien ik tot aan deze vakantie (bijna) geen klimervaring had, heb ik deze berg maar links laten liggen, maar Eric wilde heel graag een van de beklimmingen doen. Het was te ver om op de fiets te gaan, dus zijn we met z'n vieren met de auto gegaan. Vroeg op, zodat Eric op een redelijke tijd kon beginnen. Om er te komen, kostte toch iets meer dan uur. Eric maakte zich klaar op een parkeerplaats en begon om iets voor 09.00 uur aan zijn klim vanuit Bédoin. De meiden en ik zijn het dorp in gegaan en hebben op een terrasje een ontbijtje genuttigd. Na zo'n drie kwartier zijn we in de auto gestapt en ook de berg opgegaan. Na zo'n 12 kilometer passeerden we Eric in het bos. Vanuit de auto riepen we hem wat bemoedigende woorden toe. Iets verder parkeerde ik de auto, zijn we uitgestapt en hebben gewacht tot hij ons voorbij kwam. Het was niet makkelijk, maar hij deed het hartstikke goed. Hij vroeg nog hoe ver het chalet was en ik riep 'je bent er bijna'. Ik had eerlijk gezegd geen idee, maar aangezien hij er al aardig wat kilometers op had zitten, kon het niet ver meer zijn. Wij zijn gauw in de auto gestapt en onze volgende stop was bij Chalet Reynard. Het chalet bleek toch nog iets verder te zijn dan gedacht en Eric moest nog zo'n drie kilometer overbruggen. Tot aan het chalet rijd je in het bos en daarna is het een kale berg en heb je nog zes kilometer te gaan tot aan de top.


Vlak voor het bereiken van de top maakte ik nog een mooie actiefoto.


Daarna snel met de auto naar boven om hem op te vangen. Op de top is het enorm druk met fietsers en auto's. Het viel nog niet mee om een plekje te vinden om de auto te parkeren. Ik heb dan ook helaas geen foto kunnen maken van zijn aankomst op de top, maar uiteraard wel een foto bij het alom bekende bord op de top. Die foto mag natuurlijk niet ontbreken als je zo'n geweldige klim hebt gedaan. Ik was (en ben) zo trots op hem.


Op een van de dagen hebben we ook nog een autorit langs de lavendelvelden in de buurt van Sault gemaakt.


Halverwege de tweede week heb ik samen met Eric nog een fietsrit gedaan. We wilden graag nog naar de abdij van Sénanque. Dat konden we uiteraard met de auto doen, maar natuurlijk ook met de fiets. Volgens Eric was het een klim van zo'n vijf kilometer. Aangezien ik nooit echt geklommen heb, zeggen klimpercentages en afstanden me niet zo veel, dus zei ik in mijn enthousiasme dat we wel op de fiets konden gaan. De afstand naar de abdij was 'maar' 19 kilometer. We moesten eerst naar Gordes, maar dit keer namen we de 'makkelijke' route. Die klim was iets minder steil dan de andere klim naar het dorp en was goed te doen. Eenmaal boven in Gordes moesten we nog verder klimmen. Ook deze keer zaten we weer voor 07.30 uur op de fiets, maar ik had in die tweede beklimming naar de abdij veel last van de warmte en vooral van zweten. Ik vind het niet erg om te zweten op de fiets, maar wel als het zweet in mijn ogen terechtkomt, want dat gaat prikken en is vervelend. Ik moest dan ook een keer stoppen om even zweet van mijn voorhoofd en bij mijn ogen weg te vegen. Vol goede moed ging ik verder, maar ik had geen idee wat me nog te wachten stond. Eric riep regelmatig dat ik het goed deed, maar zo voelde het niet altijd. Op een gegeven moment zei hij dat de abdij nog 2,6 kilometer fietsen was. 2,6 kilometer? Nog 2,6 kilometer klimmen? Waarom vond ik het de dag ervoor zo'n goed idee om die tocht op de fiets te doen? Gelukkig zag ik al vrij snel een bordje met 0,6 kilometer, dus die 2,6 kilometer klopte waarschijnlijk niet helemaal. Vanaf dat bordje begon de afdaling en als je steil hebt moeten klimmen, gaat het ook best steil naar beneden. In de afdaling begon de twijfel....ik kan nu wel naar beneden, maar ik moet ook weer omhoog. Gaat me dat wel lukken, want heel soepel ging de beklimming niet. Ik ben halverwege de afdaling op een vlak stukje even gestopt en besloot toch om door te gaan. Ik bedacht me dat ik op de terugweg als ik niet met de fiets boven zou kunnen komen altijd nog kon lopen. Nu ik zo ver was, wilde ik niet opgeven, dus ik vervolgde mijn weg. Eric was opgelucht dat hij me zag aankomen. Omdat ik niet meer achter hem zat toen hij beneden was aangekomen, was hij bang dat ik gevallen was. Gelukkig kon een passerende wielrenner - die mij even daarvoor met bonjour had begroet - hem vertellen dat ik nog boven was.

Aangekomen bij de abdij kon ik even bijkomen van de klim en een energiereep eten, want ik had het idee dat ik die wel nodig zou hebben voor de terugweg. Het klooster ligt in een kloof en het was nog heerlijk rustig toen wij er waren.


Zittend op een bankje en genietend van de rust en het uitzicht bereidde ik me voor op de terugweg. Toen we het terrein af reden, bleek dat de weg waar we vandaan kwamen eenrichtingsverkeer was. Of dat ook voor fietsers van toepassing was, wisten we niet, maar voor de zekerheid namen we de andere weg. Uiteraard moest er ook die kant op geklommen worden. Vond ik de klim vanaf Gordes naar de abdij al pittig, deze klim was nog pittiger. Het was echt afzien. Mijn benen wilden wel, maar mentaal was het een ander verhaal. Afstappen is niet echt een optie, want ik moet toch terug, dus....doorzetten! Eric zei nogmaals dat ik het goed deed en dat we zo'n 9 à 10% aan het klimmen waren. In de buurt van de top zag ik het bordje met de naam van de col al verschijnen en zei meteen tegen Eric 'bij dat bord wil ik een foto!'. Eenmaal boven geeft het zoveel voldoening dat je de 'pijn' om er te komen al bijna weer vergeten bent.


Het was een geweldige ervaring en ik wil zeker nog een keer gaan klimmen, maar dan moet het wel iets koeler zijn. De Posbank en de heuvels in Limburg staan op mijn lijstje, dus laat ik daar mee beginnen. En ooit.....ga ik ook de Mont Ventoux beklimmen. Ik begin dan trouwens wel met de 'makkelijke' kant vanuit Sault.

Na twee weken zat onze vakantie er helaas op. We hebben heel erg genoten. Het was voor mij ruim 30 jaar geleden dat ik in de Provence was geweest en nu ik er na al die tijd weer geweest ben, wil ik zeker weer terug.

3 juli 2016

Phildar haakfeestje

Een paar weken geleden werd ik door Lisanne van draad en praat uitgenodigd voor een garenfeest. Het feest werd gisteren gehouden bij Echtstudio. Tijdens dit feest mochten we de nieuwste najaarsgarens van Phildar 'proeven'. Mijn allereerste project haakte ik met Phildar Partner 6 en Phil Coton 3 is een van mijn favoriete katoenen garens. Nu kon ik kennismaken met allerlei andere garens van Phildar.

Lisanne had samen met Miriam Catshoek de tafels mooi aangekleed. Styling kun je wel aan deze twee dames over laten. Op de tafels lagen prachtige bollen wol. Heerlijke zachte materialen in mooie najaarstinten. Garens die heerlijk zijn om mee te haken en breien.


Alvorens iedereen ging zitten, werden er natuurlijk foto's gemaakt van al dat moois. En ook werden de bolletjes even aangeraakt. Ik had m'n oog al vrij snel laten vallen op het groene mohairgaren.


Niet alleen de garens zagen er uit om op te (vr)eten, ook alle lekkernijen zagen er verrukkelijk uit. Ik heb niet alle taarten geproefd, maar de stukjes die ik wel heb gegeten, smaakten heerlijk.


Deze oreo cupcakes waren gemaakt door Marianne Dekkers.


Nadat we allemaal op onze plek waren gaan zitten, mochten we garen van de tafel kiezen om mee aan de slag te gaan. Miriam had een leuke mohair sjaal gemaakt en had het patroon voor ons uitgeschreven. Zoals ik al zei, had ik mijn oog laten vallen op het groene mohairgaren (Phil Charme, kleur Cedre), dus ik koos dat garen om eenzelfde sjaal als Miriam te haken. Je vindt het gratis patroon van de mohair sjaal hier.


Er werd gehaakt, maar ook veel gekletst. Het is zo leuk en gezellig om met zo'n groep dames bij elkaar te zijn, waarvan je een aantal al eerder hebt ontmoet, anderen alleen maar kent van Instagram, maar nog nooit persoonlijk hebt ontmoet en sommige dames nog helemaal niet kende. De foto hieronder heb ik 'geleend' van Marlies bij wie ik weer aan tafel zat. Mijn eigen foto was niet zo goed gelukt.


De tijd vloog voorbij en voordat iedereen naar huis ging, hadden Lisanne en Miriam nog een verrassing voor ons. We kregen allemaal een tas gevuld met prachtige bollen Phildar garens. Ik vond het al geweldig om te mogen kiezen uit alle garens die op tafel lagen en had totaal niet verwacht dat we ook nog een goodie bag kregen. En wat voor goodie bag! Ik was blij verrast met de inhoud van de tas. Wat een hoeveelheid bollen! Lisanne en Miriam hebben de kleuren zo veel mogelijk op iedereen afgestemd en dat is ze goed gelukt. Leuk zo'n persoonlijke touch!


Naast al deze zachte en gemêleerde bollen zaten er ook nog bolletjes Phil Coton 4 bij. Wat een verwennerij!

Van alle soorten garen zaten er meerdere bollen in de tas, dus genoeg wol om ook echt een project te maken. De ideetjes voor een sjaal, een omslagdoek of een vest borrelden meteen naar boven.

Lisanne, Miriam - en natuurlijk ook Phildar (merci beaucoup!) - heel erg bedankt voor dit geweldige haakfeestje.

16 mei 2016

Haak je happy haakboekfeest

Afgelopen zaterdag was het Draad en Praat....Haak je happy....haakboekfeest bij Echtstudio. En feest was het zeker!

Toen ik om iets voor 12.00 uur binnenkwam, was het al heel druk. Een lange rij bij de kassa en een lange rij bij de signeertafel. Ik ben meteen in de rij gaan staan om een exemplaar van het boek te laten signeren. Ik stond toevallig achter Kim, die ik al een paar jaar niet had gezien. Ik ken haar uit mijn scrapbooktijd en al wachtende op onze beurt, kletsten we even bij.


Ik heb dan wel geen kleine kinderen meer, maar toch heb ik het boek gekocht. Er staan nl. genoeg projecten in die mijn tieners ook leuk vinden. Daarnaast vind ik de stijl van Lisanne heel erg leuk en wilde ik haar boek graag in mijn collectie hebben.

In de winkel was een hoek ingericht met alle creaties uit het boek. Styling kun je wel aan Lisanne overlaten.


De stijl en kleuren zoals we die kennen van Lisanne's blog en Instagram account waren ook doorgevoerd in het door haar ingerichte deel van de winkel.

De gestreepte mandjes staan al op het wensenlijstje van Sanne.


En ook het sterkussen wil ze graag hebben.


De dekens die in het boek staan, vind ik zelf erg leuk, dus die zullen ook vast gemaakt worden. En wie weet waag ik me ook nog eens aan die leuke bosdieren.


Bij aankoop van het boek kreeg je ook een leuke goodie bag gevuld met mooie bolletjes wol en andere leuke cadeautjes.


In de goodie bag zat een patroon van een leuke hanger waar je direct mee aan de slag kon. Op tafel stonden mandjes met bolletjes DMC XL garen waar je een leuke kleur uit kon kiezen. Ik koos voor de kleur die Lisanne gebruikte voor haar voorbeeld. De hanger hieronder is het voorbeeld van Lisanne. Ik wil mijn hanger opnieuw haken met een grotere haaknaald zodat het iets soepeler wordt.

 photo Photo 14-05-16 14 35 02.jpg

Het was een heel gezellige middag met veel bekende, maar ook nieuwe gezichten. Dat vind ik altijd zo leuk aan dit soort evenementen. Je komt mensen tegen die je volgt op Instagram of jouw blog lezen, maar die je nog nooit in het echt hebt ontmoet. En omdat je allemaal dezelfde hobby hebt, is het contact makkelijk gelegd.

Geniet nog van deze 2e Pinksterdag.

12 mei 2016

Hej hej!

Het is alweer een week geleden dat we aan het eind van de dag terugkwamen van onze vakantie in Zweden. We zijn ruim 1,5 week weggeweest en wat hebben we ervan genoten.

We verbleven in de knusse stuga Lycka van Sweet Stuga Skåne. Toen we op zaterdag tegen 18.00 uur bij het huisje aankwamen, lag het er prachtig bij in de zon. Het ligt in de bossen vlakbij een meer. Het huis was echt een fijne uitvalsbasis om de omgeving te ontdekken.


De eerste dag hebben we rustig aan gedaan. Lekker uitslapen en na het ontbijt zijn we met z'n vieren naar het meer gelopen. Sanne was van tevoren een beetje sceptisch over deze vakantie ("wie gaat er nu naar Zweden op vakantie?!"), maar ze moest toegeven dat het toch wel heel erg mooi was. Ze heeft dan ook echt genoten van alles.


In de eerste week was het vooral bewolkt met af en toe een (hagel-, natte sneeuw- of regen)bui, maar ook zonnig en iets beter dan in Nederland. Het was prima weer om eropuit te trekken. We gingen o.a. naar Kullaberg, een mooi natuurreservaat aan de westkust.


We hebben ook gewandeld in Söderåsens nationalpark, een prachtig natuurgebied. We waren natuurlijk redelijk vroeg in het seizoen en dat kon je goed merken. Het was overal erg rustig. Tijdens onze wandeling zijn we maar vijf andere wandelaars tegengekomen. De bossen deden nog een beetje herfstachtig aan. Ik zou graag nog eens terugkomen in de zomer om te zien hoe de natuur er dan uit ziet.


In Zweden zijn er heel veel elanden en er is een kans dat je ze in het wild tegenkomt. We hebben wel een hert aan de rand van de tuin van ons huisje gezien, maar helaas geen eland(en). De meiden wilden heel graag elanden in het echt zien en dus zijn we op zondag naar Smålandet Markaryds Älgsafari geweest. We waren de eersten in het park en het eerste rondje in de auto hadden we alle elanden voor onszelf. Een aantal elanden lag lekker in het zonnetje in het bos, een aantal anderen was heel nieuwsgierig en eentje stak haar hoofd naar binnen. We hebben nog een tweede rondje gedaan, maar alle elanden waren lekker gaan liggen. We waren blij dat we de nodige foto's tijdens de eerste ronde hadden gemaakt.


We hadden ook onze racefietsen meegenomen. Eric had in de eerste week al twee keer gefietst, maar ik was er nog niet op uit geweest. Ik vond het prettig om met hem samen te gaan. Ten eerste heb ik niet een heel goed richtingsgevoel en ten tweede kun je daar een aantal kilometer rijden zonder iemand tegen te komen. Dat hoeft niet erg te zijn, want thuis fiets ik ook regelmatig alleen, maar dan ben je wat dichter bij de 'bewoonde wereld' en ken je de omgeving. Dat geeft me toch een iets comfortabeler gevoel. De omgeving daar is prachtig om per fiets te verkennen. Fietsen door de bossen over de glooiende wegen met af en toe een venijnig klimmetje.


We zijn ook naar de steden Kristianstad en Helsingborg geweest, waar we hebben gewinkeld, geluncht en wat van de stad hebben gezien.

Rådhus Helsingborg

Op de laatste dag hebben we nog een bezoekje aan Bosjökloster gebracht.


Ik had natuurlijk ook wat bolletjes wol, boeken en haak- en breinaalden meegenomen. 's Avonds bij de houtkachel breide ik een eenvoudige sjaal.


In de zon op de veranda begon ik aan een nieuw babydekentje.


We hebben een heerlijke vakantie gehad. Het was een goede mix van natuur, bezienswaardigheden en ontspannen.

Zaterdag 14 mei a.s. ga ik naar de boeklancering van Lisanne van Draad en Praat bij Echtstudio. Ze signeert haar eerste boek Haak je happy en ik ben heel erg benieuwd. Ga jij ook?

28 maart 2016

Breien

Het is alweer even geleden dat ik mijn laatste bericht plaatste, maar dat betekent niet dat ik stil heb gezeten. De nieuwe deken voor Sanne vordert gestaag. Ik ben inmiddels op de helft....en heb nog 1 meter te gaan. Ook ben ik aan een nieuwe gehaakte sjaal begonnen, maar dat project ligt nu even stil.

En hoewel ik nog genoeg te haken heb en nog allerlei nieuwe projecten op mijn to-do lijstje heb staan, ben ik aan iets nieuws begonnen....een nieuwe hobby. Steeds vaker zag ik bij haakvriendinnen op Instagram breiprojecten voorbijkomen en dat wilde ik ook doen. In mijn tienerjaren - meer dan 30 jaar geleden - heb ik eens een poging gedaan om een spencer te breien, maar ik herinner me dat ik nooit verder ben gekomen dan halverwege het voorpand.

Ik kocht vorige week verwisselbare breipunten van 10 mm en 12 mm en kabels bij Echtstudio en een paar bollen Julia garen bij Zeeman. Het liefst had ik meteen een mooie set breinaalden in verschillende diktes gekocht, maar eerst maar eens zien of het breien me goed af gaat en of deze hobby een blijvertje is.

Ik haakte eerst een proeflapje in tricotsteek om het breien een beetje onder de knie te krijgen. Het gaat (nog) niet snel, maar deze basissteken gingen me goed af.


Naast de breinaalden bestelde ik ook 3 bollen Phil Looping van Phildar om de omslagsjaal van Draad & Praat te kunnen breien. Een ideaal patroon voor de beginnende breister zoals ik. Gisteren zette ik de steken op en breide de eerste toeren. Het is natuurlijk niet het seizoen voor een warme sjaal, maar ik maak 'm alvast voor aankomende herfst/winter.


Op 11 maart had ik samen met een heleboel andere haak- en breisters een leuke instahaakmeeting bij Blijburg aan Zee georganiseerd door Karin en Atty. Zij haken bijna wekelijks samen bij Blijburg en het leek hen leuk om dat ook een keer met een groep te doen.



Leuk was het zeker. Het was heel gezellig om iedereen te ontmoeten. Ik heb vooral veel gekletst en lekker gegeten. En tussendoor heb ik 1 toer van mijn deken gehaakt. Van haken kwam dus niet veel terecht, maar dat was niet erg. Het was een heel geslaagde ontmoeting en ik hoop dat er nog meer volgen.

17 februari 2016

-10 kg

De eerste 10 kg zijn er af. 10 K I L O! Wat ben ik daar blij mee!


Eerder in 2015 woog ik zelfs nog een paar kilo zwaarder dan 84.1 kg, maar op 1 augustus jl. begon ik met een gezonder eetpatroon en een sportievere lifestyle en dat is voor mij dus de peildatum.

Het gewichtsverlies had meer kunnen zijn als ik van november tot en met eind januari veel strenger was geweest. Eind oktober was ik 7,3 kg afgevallen, maar in november kwam de klad erin. Ik lette minder op mijn voeding, liet het koolhydraatbeperkt avondeten (3 keer in de week) varen en snoepte weer dagelijks. Ik bleef wel drie keer in de week fietsen en dat heeft ervoor gezorgd dat de schade beperkt is gebleven. 

Eind januari was ik voor het eerst in drie maanden weer bij de diëtiste en in die periode was ik slechts 1.2 kg aangekomen (bij de diëtiste op de weegschaal was het maar 0.8 kg). Tijdens die afspraak besprak ik mijn valkuilen en moedigde Janneke me aan om weer even streng te zijn en de puntjes op de i te zetten. Dat heeft geholpen. Ik ben weer beter op mijn voeding gaan letten en snoep veel minder. Sinds die laatste afspraak ben ik alweer een paar kilo kwijt.

Het fietsen heeft me dus echt geholpen om min of weer op gewicht te blijven. Er zijn vast mensen die verlangen naar een winter met sneeuw en ijs, maar eerlijk gezegd ben ik wel blij met het zachte weer. Met dit weer kun je namelijk prima fietsen. En leuk dat ik het vind! In december 2014 had ik m'n fiets voor 5 maanden aan de wilgen gehangen en had ik moeite om het fietsen weer op te pakken. Nu fiets ik drie keer in de week en mis ik het als ik een paar dagen niet heb kunnen fietsen.

Het is echt genieten...

Cabauw

...zelfs als je thuiskomt als een soort 'veldrijder' omdat je in het wiel van je man hebt gereden om een beetje uit de wind te blijven.


Ik heb mezelf als doel gesteld om dit jaar minimaal 4000 kilometer te fietsen. In de eerste 1,5 maand van het jaar heb ik al 764 km op de teller staan en lig ik 240 km voor op schema.

Naast het fietsen ben ik ook nog aan het haken. Ik had plannen om eerst een sjaal te haken, maar inmiddels ben ik aan een nieuwe deken voor Sanne begonnen in de nieuwe kleuren van haar kamer. Ik haakte al eerder een deken(tje) in deze steek. Het haakt zo heerlijk weg.


Fijne dag!

11 januari 2016

Het einde is in zicht

Nu het haakvirus me weer heeft gegrepen, weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen. Begin ik aan iets nieuws of maak ik eerst een of meerdere dingen af? De verleiding is groot om aan allerlei nieuwe projecten te beginnen, maar ik heb ook nog aardig wat onafgemaakte projecten liggen.

Sommige projecten zullen - zoals het er nu naar uit ziet - waarschijnlijk nooit afgemaakt worden. Deze chevron deken voor Sanne is daar een voorbeeld van. Ik begon er ruim twee jaar geleden aan, maar verder dan 1.20 meter ben ik niet gekomen. Vorig jaar maart haakte ik voor het laatst aan de deken. Toen ik besloot voor beide meiden een deken te haken, koos Sanne voor allerlei tinten roze. Inmiddels is haar roze periode voorbij en krijgt haar kamer dit jaar een metamorfose. Ze wil dan meubels en accessoires in wit, grijs, zwart en hout. Op zich past roze daar best bij, maar het motiveert niet heel erg om de deken af te maken. Dat komt eerlijk gezegd ook door een paar schoonheidsfoutjes die ik maakte (en die een ander waarschijnlijk helemaal niet ziet) en het uithalen van steken aan de verkeerde kant van de deken. Ik berg dit project op en zie wel of ik er ooit nog iets mee doe. Ik ga zeker nog een deken voor Sanne maken, maar dan in de nieuwe kleuren van haar kamer.

Ik heb vorige week wel de deken voor Fleur weer opgepakt. Ook daar had ik sinds maart vorig jaar niks meer aan gedaan. Ik deed toen in maart mee met de Cherry Heart Blanket Along. Ik haakte toen de nodige vierkantjes voor de deken. Vorig week wilde ik dan eindelijk de vierkantjes aan elkaar haken. Ik dacht dat ik er voldoende had om de deken af te maken, maar dat was helemaal niet het geval. Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar ik moest nog 33 (!) vierkanten haken. Wat een tegenvaller! Afgelopen week ben ik dus vooral bezig geweest met het haken van vierkanten en nu hoef ik er nog maar zes. Het einde is dus in zicht.


De stapel is dus aardig gegroeid.


Ik haakte ook alvast weer wat vierkanten aan elkaar. Ik moet nog wel alle draadjes afhechten voor ik ze ook in de lengte aan elkaar kan haken.


Als deze deken af is, ga ik denk ik eerst iets nieuws maken voor ik weer een onafgemaakt project oppak. Ik had eind vorig jaar al een beginnetje gemaakt met de zomersjaal uit het boek Puur Haken voor Sanne. Voor mezelf wil ik die sjaal ook nog maken. Het garen voor beide sjaals heb ik al in huis. Even doorwerken aan de deken, dan kan ik gauw aan de sjaal(s) beginnen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...